Tuesday, July 12, 2011

to my dearest 18th birthday


July 11, 2011, Monday
11:48pm – 12:31pm

Tart,
       It’s been a while since the day that you sent me a letter, a letter for my birthday. And now, writing on the same interface, I am about to tell you the things in me that I sometimes forgot to say or kept inside my mind.

       Sabi nila hindi magandang nagbabasa ng mga letters or stories from a poetic person, why? Kasi masyadong nagiging catchy sa emotions ng receiver yung mga sinusulat niya. But then, not all the time. I received a one emotional/ inspirational letter from a dearest friend. Hindi siya poet pero nakuha nia emotions ko. Yet, that letter is very remarkable to me. :)

       We’ve been friends for so long and I can’t even count on how far we will go. Distance separated us, but never our friendship, like what I used to say whenever one of us is sad or depressed. Isn’t it strange? Malayo ka, malayo din ako. Bihira lang magkita pero akala mo araw araw lang magkasama. Hindi man literal pero kung mag chismisan sa FB or sa phone (iba na naka plan), kala mo araw-araw nating nakikita ang ginagalawan ng bawat isa. Pero, hindi natin maiwasan ang pagkakaroon ng gap sa ilang mga bagay bagay. But it doesn’’t matter at all. Hindi naman yun ang sukatan nang care, love, and friendship. Normal lang naman ang gap pero hindi ang magkalimutan. Pero mangyayari pa kaya na makalimutan pa natin ang isa’t isa? Ilang taon na lumipas na ganito ang sitwasyon natin pero hindi parin tayo matinag. Matibay pa rin talga.
      
       Sa tibay nga nato inabot pa natin ang pagdadalaga mo. Oo. Dalaga ka na at Masaya ako kasi nagging parte ako ng growth and development stage mo :P Naging part din ako ng pagsisimula mo sa bagong stage. Hehehe. Pero seryoso (ahem), Masaya ako na kasama ka hanggang sa pag-graduate natin at kung hanggang san tayo aabutin. Alam mo naman yun lagi e, alam mo naman na na kasama ka lagi sa pangarap ko. Kahit na minsan nakakalimutan natin o nalilihis tayo ng way, meron namn lagging U-turn para bumalik kung meron ka/akong naiwan o maling nalikuan. Masaya ako kasi sa tagal na panahon na hindi tayo nagkikita, walang nagbabago sa pakikisama natin sa isa’t isa. Ay! May nagbago pala, mas naging close tayo sa isa’t isa. Mas madalas na tayong nagkukwentuhan, nagdadamayan, nagiiyakan, nagtatawanan at  ang favourite part natin ang magchismisan.

       Ikaw! Ikaw ang karamay ko pag naiinis ako, ikaw taga balance ng galit at hinahon sa akin, ikaw ang kasabay kong kinikilig pag usapang pag-ibig. Ikaw na! the best ka! :D Ano na lang kaya ako kung wala KA na sinasandalan ko? Walang Tart na naka sun na pagtumawag ako it takes time bago sagutin? Pano na lang kaya kung hindi kita nakilala? Edi hindi ko na lang rin alam. Siguro meron ibang taong gagawa ng ginagawa mo para sa akin, pero hindi katulad ng comfort nabinibigay mo sa akin. God Is Good (All the time!). Imagine, He gave you as a gift. A precious gift that shouldn’t be wasted, ignored or lost. Isa kang part ng jigsaw puzzle ng buhay ko, kaya kapag nawala ka, hindi kumpleto. Hindi kayang palitan n centrum ung maliit na piraso. Maliit pero malaki ang ipekto. Maswerte ako kasi nakilala kita. Maswerte ako kasi kahit na banas ka na minsan sa kakulitan ko o ka emo-han ko lately hindi ka naghehesitate na making kahit ang tagal mong nagreply sa texts ko. Alam kong gusto mo pa rin nmn talaga akong i-comfort at tulungan (patulong nga sa docu at program… hahah!). kaya kung meronng iba, hindi na ako lilingon sa kanila, anjan naman IKAW bakit pa?

       Hindi ako katulad ng ibang friends mo na ka-jive mo sa halos lahat ng bagay. Hindi din ako ung lagi  mong nakakasama sa Mcdo at kumakain ng French fries. Hindi mo rin ako nakakasama na kumanta kasabay ng gitara, o ni hindi rin ako ung taong kasama mo sa tindahan para bumili lang. Pero naiisip mo ba minsan n asana ako rin ung taong yun? Kasi ako, oo. Naiisip ko din na sana pagkakain ka sa mcdo kasabay mo ako kahit na tititigan lang kitang kumain ng fries. Kapag kumakanta ka kasama ung gitara, sana ako din ung ka duet mo para malabas ko na ung hidden talent ko kasabay mo. At kung naiinis ka na sa boses ko, tatawa na lang tayo sabay palo! Sana ako rin ung nakakasama mo sa mga lakad mo, mapa malayo man o malapit para hindi ako nahuhuli sa balita ng buhay mo. Para kahit papano marami akong alam sa nangyayari sayo, para pag may problema ka at nagtanong ako, ikukwento mo at hindi ung idadaan mo sa gm at pag nagtanong ako hihintay na lang ako ng sagot :( Masarap ang feeling kasi na hindi ako ung isa sa options ng sasabihan, kundi ako mismo ang sasabihan, kasama ng iba pang kaibigan. Kaya sana kahit isang lingo lang, pwedeng isa ako sa mga tao nay an.

       Salamat kasi nandyan ka lagi. Salamat sa efforts mo sa pagpapangiti sa akin. Salamat sa love, super nararamdaman ko un, salamat sa guidance lalo na pag tatange tange nnmn ako. Ngayon, na birthday mo, hindi mo man ako kasama ngayun. Wla man akong surprises para sayo, sana nafefeel mo yung everyday love ko for you. At alam kong dama mo din (kung hindi man, pasenxa..kulang na ata ung haba ng extension cord).
       And for your birthday, allow me to say my final words in this letter,

       I may not be the first person to come when you are in trouble, but I vow to be the last person standing next to you. I may not be the first one you will open-up with, but I will be the last person who eager to listen. I may not be the person you laughed with, but I will always wear this smile for you.

HAPPY 18th BIRTHDAY TART!!!

I LOVE YOU SO MUCH! GOD BLESS WITH YOUR CAREER IN LIFE,
 ALSO TO YOUR FAMILY.

THANLK YOU MY DEAREST! <3


-kharly

Friday, July 8, 2011

It is how things goes

If you could spell the word B-U-S-Y seems so easy but never will be its meaning.
If you could spell the word S-T-R-E-S-S seems to be nothing but very ironic of what does it implies.

I spell those words so hard right know. School had just started, actually we haven't took the preliminary exam for this semester, but then schools works seems to be as hard as projects of finals. But that isn't really it. Final projects are harder than any man could think. I had sacrifice lots of things just to comply with the standard of being a 3rd year student. I should have sacrifices, of course! But not all should be sacrificed ones.

I am having sleepless nights, though I take a nap that leads to deep sleep :D. I am having a hard time fighting for my eyes to close, but then it still need to (sorry to my poor eyes). I have tried all the sitting position that is comfortable, but still ends up with lying in my bed is the best position. I mostly skipped meals, but once I eat, you could never know how to define it.

Sweets are my turning back, yet can't have this late night. I am craving for apples, but where could I have those? I drink hot chocolate but it makes me feel more sleepy. I avoid the coffee but still in the last list of my options to take.

I should be posting entries in my blog, yet I forgot. Just give me a week of free from stress, I could post a good entry. But then, my mood is the last thing to decide if I will make one or not

Good Morning People. I've been seeing the Sun and the moon changes :)